Stichting LOKAAL Rotterdam
Ungerplein 2, flat 10
3033 BR Rotterdam

T 010-4433060

Er werd o.a. gesproken over werkgelegenheid en verloren ambachten; Rotterdam als multiculturele stad en samenleving; en Rotterdam als een stad van vernieuwing. Zo lijkt de stad - door de bestuurders en projectontwikkelaars - eeuwig in de steigers te staan. Maar geeft dit de stad ook een hart die zij en haar inwoners nodig hebben?

Tijdens het debat was er ook een speciale rol weggelegd voor de ‘verhalenschrijvers’ van Rotterdam vertel’t. Zo droegen Kiek Straetemans en Elise van Schaik hun verhaal voor. Het verhaal ‘Brug’ van de vijftienjarige Elise liet een diepe indruk bij het publiek. Het is een verhaal over twee mensen die worden gescheiden door water, maar door de liefde voor elkaar besluiten een brug te bouwen.  Als zij het voor het zeggen had, dan zou ze een brug willen bouwen tussen allochtonen en autochtonen.  Men ziet elkaar wel staan, maar spreekt nog niet elkaar. Het zand ligt al in het water, de fundamenten zijn gemaakt, maar nu de brug zelf nog.

Na afloop van het debat kon de bezoeker een gratis exemplaar in ontvangst nemen. De verhalen in de bundel vormen een advies aan het nieuwe gemeentebestuur. Bent u benieuwd naar de verhalen? Kom dan uw verhalenbundel ophalen bij LOKAAL Rotterdam. Klik hier voor de adresgegevens. Wees er snel bij want op is op!

Wilt u ook nog een verhaal schrijven? Dat kan! Uw verhaal komt dan niet meer in de bundel maar wordt wel op de website geplaatst. Klik hier voor de voorwaarden.

Ik bén de burgemeester van Rotterdam. Als burgemeester vind ik de mening van de Rotterdammers belangrijk en ga daarom graag het gesprek met hen aan. Ik herken de verhalen uit de bundel uit de dagelijkse praktijk. Ik hoor de Rotterdammers aan de ene kant klagen over bijvoorbeeld de kille binnenstad of het gedrag van lastige straatjochies. Maar ik hoor diezelfde Rotterdammer ook met trots in zijn stem over de mentaliteit en de internationale uitstraling van de stad praten. Net als de schrijvers zie ik ook waar verbeteringen nodig zijn. Maar het positieve gevoel voert de boventoon.

Dat gevoel uit zich bij mij in ambities en dromen. Ik zie Rotterdam in de toekomst als een stad waar burgers in harmonie met elkaar samenleven. Het maakt niet uit of je uit Japan, Tunesië of Venezuela afkomstig bent. Als je in Rotterdam woont ben je Rotterdammer! Een Rotterdammer heeft een mentaliteit van niet opgeven en handen uit de mouwen steken. Voor zowel de ‘nieuwe’ als de ‘oude’ Rotterdammers is het een mentaliteit waar ze zich in kunnen herkennen. Een mentaliteit waarmee we de sfeer in de stad kunnen veranderen en internationaal een voorbeeldfunctie vervullen. We mogen trots zijn op deze stad waarin wij allemaal wonen, werken en leven.

‘De stad lijkt nooit af te zijn’ is ook een geluid dat past bij de stad en is dan ook te beluisteren in de verhalen van ‘Rotterdam vertel’t. Een goed voorbeeld van onze bouwdrift is te zien in het centrum. Daar wordt nu met man en macht gewerkt aan een nieuwe, aansprekende binnenstad met mooie gebouwen, pleinen en straten . Een binnenstad als kloppend hart van de stad, daar. kijk ik naar uit.

Een stad is meer dan een gebouwde omgeving, het zijn de mensen die de stad maken. In Rotterdam vertel‘t lees ik vooral de mogelijkheden om met de Rotterdammers de sfeer in de stad verbeteren. Samen kijken we vooruit, naar hoe de stad er in de toekomst uit zal zien.

Anno 2010. Samen met mijn broertje zijn wij als enigen van ons gezin overgebleven in de Peperklip. Ik studeer in Amsterdam (MK: rechten aan de VU), maar ik woon nog steeds in Rotterdam. Ik heb weinig contact meer met de mensen uit de buurt. Dat komt denk ik vooral omdat ik ouder ben geworden en niet meer buiten speel. Meestal ga meestal bij vrienden op bezoek. Veel mensen zijn trouwens weggetrokken. Het is nu gebombardeerd tot studentenwoning.

Over het algemeen vind ik Rotterdam een mooie schone stad. Vooral de architectuur vind ik mooi. Van mij mogen ze alle oude gebouwen vervangen voor nieuwe architectuur. Tuurlijk zijn er zijn plaatsen waar het minder schoon is. Zoals in de metro. Soms zijn die smerig van binnen en stinken ze. De stoelen en ramen staan vaak volgeschreven. Ik ben er al aangewend. Op het Zuidplein, in de Afrikaanderwijk en in Rotterdam-West kan het ook best smerig zijn. Op sommige plekken in west staat veel graffiti op de muren. Als het mooi is stoor ik me er niet aan, maar die onprofessionele graffiti vind ik niks aan. Ook zijn er veel volle prullenbakken waar mensen toch dingen in blijven gooien, het is een kleine moeite om die dingen vaker te legen.

Vorig jaar was Rotterdam jongerenhoofdstad. Er was toen altijd veel te doen. Vele leuke feestjes en festivals. Nu dat voorbij is, is er veel minder te doen. Ze zijn nu ook van plan om de Dance Parade in Rotterdam te verbieden. Er zouden juist meer festivals en gezamenlijke feestjes moeten komen in plaats van minder. Die festivals maken de stad gezelliger en bruisend. Feesten vanaf de Leuvenhaven tot aan de beurs. Ik vind dat ze best wat meer mogen organiseren in Rotterdam. Er is het filmfestival en wereldhavendag maar omdat niet iedereen van films of schepen houdt zouden ze ook op andere vlakken dingen moeten organiseren.

Rotterdam is een stad waar je nooit alleen bent. Ik heb gezocht naar plekken om alleen te zijn, maar ik kon ze niet vinden. Altijd zijn er mensen op straat en dit zorgt voor een veilig gevoel. Ik heb een veilig gevoel als ik in Rotterdam ben omdat ik geen reden zie om onveilig te voelen. Sommige mensen voelen zich onveilig omdat Rotterdam zo Multicultureel is. Ik vind Multi-culti juist gezellig. Laatst las ik op een forum dat in Rotterdam ongeveer 50% autochtoon is en 50% allochtoon. Het was mezelf eigenlijk nooit opgevallen zo ben ik er aan gewend! Trots ben ik er op. Altijd als ik met mensen van buiten Rotterdam of buiten Nederland in gesprek ben promoot ik Rotterdam. Ik mag dan wel in Amsterdam studeren maar aan het eind van de dag ga ik toch weer terug naar mijn stadje. Rotterdam.

Verteller: Christina Rijkeboer
Schrijver: Martin Kuiper

Mijn ouders voedden mij vrij op. Met veel aandacht voor kunst, cultuur en klassieke  muziek. Als jong meisje in Rotterdam had ik weinig aanpassingsproblemen. Dit kwam vooral door de multiculturele tolerantie. Ik leerde snel Nederlands spreken en de kinderen uit mijn klas hielpen mij enorm.

Vanaf mijn veertiende werd ik politiek actief. Ik zat niet bij een politieke partij, maar was erg geïnteresseerd in het besturen van het land. Ik wilde begrijpen hoe problemen werden gecreëerd en hoe die konden worden opgelost. Ik begon te reizen. Ik reisde door heel Europa om seminars over stadsbestuur bij te wonen. Niet veel later werd ik actief in de Rotterdamse jongerenraad. Op de middelbare school begon ik vrij laag. Eerst mavo, vervolgens mbo, later hbo en uiteindelijk universiteit.

Momenteel loop ik voor vijf maanden stage te Ahmedabad in India. Dit land is één van mijn passies. Ik werk hier bij het NBSO, die Nederlandse bedrijven ondersteunt op markten die als veelbelovend gelden. Het is vooral dankzij Rotterdam dat ik goed functioneer in dit internationale werkklimaat. Rotterdam is mijn platform. Hier maak ik nu ook gebruik van in India. Wij in Rotterdam hebben zoveel cultuur en religie. Iedereen wordt er geaccepteerd. Deze multiculturele tolerantie heeft me geleerd respect te hebben voor een ander. Waardering en acceptatie zie ik als sleutel tot succes.

Rotterdam inspireert trouwens. Met haar fantastische architectuur is de stad een inspiratiebron voor steden in andere landen. Vandaag was ik met een Indiase architect in gesprek die zei dat hij geïnspireerd wordt door de Rotterdamse architectuur. Dat vind ik dan fantastisch om te horen.

Ik prijs me gelukkig in Rotterdam te zijn opgegroeid en niet bijvoorbeeld in Ahmedabad in India. Op mijn negentiende werd ik zwanger en kreeg ik een kind. Ik was ongetrouwd en voedde mijn zoontje alleen op. Als ongetrouwde allochtone tienermoeder zou ik in Ahmedabad worden gediscrimineerd. Daar zijn de maatschappelijke regels zeer streng, in Rotterdam niet. In Rotterdam had ik dezelfde rechten en plichten, nooit werd ik gediscrimineerd, zelfs niet als alleenstaande allochtone tienermoeder. Rotterdam is een fijne plek voor mijn zoon. Er zijn goede voorzieningen, goed onderwijs en de schoolklassen in Rotterdam vormen een afspiegeling van de samenleving. Dit alles zorgt ervoor dat de jeugd voorbereid wordt op een globaliserende wereld.

Negatieve punten? Ik ga altijd van het positieve uit. Verbeterpunten. De politici in Rotterdam zouden meer moeten wijzen op de religieuze overeenkomsten tussen verschillende geloven. Rotterdam is helaas wel de meest vervuilde stad van Nederland. Vooral de luchtvervuiling is een groot probleem. Slachtoffers zijn met name jonge kinderen. Hier moet verandering in komen. Ook zou ik graag meer creatieve voorzieningen willen zien. Zoals speelruimtes. Zulke ruimtes stimuleren de kinderen klaar te zijn voor de toekomst van morgen. Qua kunst en cultuur moet er ook meer variatie komen. Vaak is het aanbod eentonig. De projecten van Berry Dijkstra bijvoorbeeld zijn geweldig en werken inspirerend.

Na een reis voel ik me altijd thuis in Rotterdam. Ik zal er steeds blijven komen. Op Rotterdam Centraal voel ik me thuiskomen. De oude haven. De Bijenkorf met uitzicht over de Lijnbaan. Het Museumplein. Rotterdam is altijd mijn thuis. Daar haal ik mijn rust.  

Verteller: Xenia Feldman
Schrijver: Martin Kuiper

Rotterdam, daar ben ik gekomen door de liefde. Het was de meest vergaande grote stad van bovenaf bezien op de vlakke kaart van Holland. Mijn kennismaking met de stad is geboren uit passie voor het leven en daardoor liet ik abrupt mijn uitzicht op de schapen en de Middenweg achter mij. 

19 jaar oud met twee tassen in de hand, stond ik daar op het station Rotterdam Centraal, op eigen benen, opkijkend naar de hoge bomen van staal.

Mijn nieuwe plek was het econometrische Rotterdam van 1998,  het was geen hoofdstad en geen Domstad, maar mijn nieuwe stad was de stad van Rien Vroegindeweij en zijn ‘Rotterdam voor beginners’.

Nu, 12 jaar later, verkeer ik in een positie, waarin je in theorie alles zogezegd kunt veranderen, voor ieder in de stad.

Als volksvertegenwoordiger, als verkozen lid van het Hoogste Orgaan van de stad Rotterdam, heb ik invloed op fietspaden, veiligheid, speeltuinen, havengebieden, cultuur, zorg, gebouwen en werkgelegenheid en alles wat de mensen in Rotterdam aan elkaar bindt. Dit is een geweldige eer, een grote verantwoordelijkheid, maar er is één zaak, één publieke zaak, die ik het liefst op me zou willen nemen, maar die helaas niet opgenomen kan worden in een beleidsnotitie noch kan worden vastgelegd in een collegeprogramma.

Dit is namelijk het dossier: liefde voor Rotterdam, de stad waar men wil blijven, naar verlangt en naar gevlucht kan worden.

Waardoor Rotterdam over vijftig jaar nog steeds de stad is waar ‘De Meisjes uit Hillegersberg’ over de Bergweg en ‘De Meisjes uit Feyenoord’ over de Laan van Zuid fietsen, om elkaar te ontmoeten, als toekomstige oude mannen op weg naar hun dorpsplein, namelijk op het midden van de Zwaan. Dit is de plek waar ze naar de Rode Willem kijken, de monogamie met hun stad voelen en hun wekelijkse gelofte of eed zwijgend uitspreken, om te leven zoals zij dat willen.

Waardoor ze vervolgens na hun ontmoeting weer naar huis kunnen fietsen en tussen het schaterlachen door, met een zwanenveer in de hand voor in het kussen, weten dat de toekomst mooi is, vanzelfsprekend even goed, voor hen allen.

De infrastructurele vertaling van de liefde, is het zorgen dat het uitzicht van deze meisjes, tijdens hun tochten in Rotterdam, langs het water, langs het groen en de huizen van verschillende oorsprong, blijft bestaan.

Het is een paar jaar dof geweest. Toen ik nog studeerde aan het conservatorium was er zoveel subsidie voor echt goede ideeën. In 2001 waren we de culturele hoofdstad van Europa. Maar sinds Leefbaar meer inspraak heeft gekregen, gaat er veel minder geld naar cultuur. Je merkt dat er gewoon echt minder te doen is. Je moet op zoek als je ’s avonds wat leuks wilt doen. Door de Raad van Cultuur zijn dramatische beslissingen genomen, veel geld is naar de verkeerde plekken gegaan. De politieke garde was veel te weinig bezig met jonge mensen die iets leuks willen maken van de stad.

Maar gelukkig zijn er dus positieve geluiden vanuit jonge organisaties. Ik wil me hier graag voor inzetten. Er gebeuren dankzij hen weer steeds meer goede dingen. Er wordt geld gestoken in projecten met jongeren waardoor zij dichter bij de politiek komen te staan. Ik vind dat heel belangrijk. Ook op cultureel gebied gaat het beter. Zo is poppodium de Watt weer open. Lange tijd waren er geen goede tussenplekken meer, alleen hele kleine of hele grote podia.

Ik ervaar Rotterdam van groot naar klein in het rijtje; New York – Berlijn – Rotterdam. Wij zijn een stoere stad, een stad van hard werken, creativiteit en geen bullshit. In deze sfeer heb ik me altijd goed kunnen bewegen. Ik ben heel erg gehecht aan Rotterdam. Maar op muzikaal gebied voel ik me eigenlijk gewoon een Nederlander en niet per se een Rotterdammer. Ik had dat wel anders gewild, maar heb nooit echt het gevoel gehad dat de stad achter mij is gaan staan. Ik weet dat meer artiesten dat hebben. Ik kan me nog herinneren dat de Rotterdamse rapper Unique zijn cd ‘Rotterdam’ had genoemd en vervolgens door heel Nederland speelde, behalve in Rotterdam. Daar werd hij niet geboekt! Rotterdam zou zich meer moeten binden aan zijn artiesten. Wat meer trots op eigen stal zou geen kwaad kunnen. Er zouden dan meer mogelijkheden voor artiesten zijn en dan zouden ook meer jonge kunstenaars en artiesten in de stad blijven. Er gaan toch steeds meer creatieve mensen naar Amsterdam, dat is onwijs jammer en niet goed voor de stad. Je ziet dat grote internationale artiesten ook steeds meer Rotterdam gaan overslaan, dat heeft hier denk ik ook mee te maken. Het leeft gewoon steeds minder.

Je gaat pas van Rotterdam houden als je er echt in zit. Ik zou nooit naar Amsterdam verhuizen. Ik houd van niet teveel puha, jezelf blijven. Maar dat nuchtere van Rotterdam heeft ook een valkuil; ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’. En dat zorgt er misschien wel voor dat de stad dus niet voor jou als artiest gaat staan. Rotterdam moet hier wat meer balans in vinden. En het bestuur moet luisteren naar de jongeren van de stad. Want ik wil dat het goed gaat met de stad. Als je hier woont, gaat het in je hart zitten; Rotterdam is de mooiste stad van Nederland.

Verteller: Charlie Dee
Schrijver: Siebrich Visser

Ik ben altijd gros geweest op Rotterdam. Ik heb in Rotterdam-Zuid gewoond, ik heb hier gewoond, op de Westzeedijk, ik heb eigenlijk overal gewoond. Ik ben overal bekend. Ik heb het hier goed naar mijn zin, ook omdat ik hier geboren en hier bekend ben. 

Maar alles is hier zo veranderd natuurlijk. Vroeger stonden de dieren hier zelfs nog, van de Diergaarde. Dat was natuurlijk prachtig! Voor ons natuurlijk, want wij mochten er gewoon door lopen. Maar ja, we hebben ook veel meegemaakt in de oorlog. Dat was heel erg, heel erg voor de Nederlanders. Ik hoop het nooit meer mee te maken! Verschrikkelijk.

Rotterdam was een gezellige stad. Er waren overal dingen: je kon veel dansen en goed naar de bioscoop – op de Coolsingel bijvoorbeeld. Maar hier zie je met dansen niet zoveel! Als wij op zondag ’s middags naar de Coolsingel mochten, was het prachtig; we dansten, dat was wel leuk allemaal. Ja, je mocht nooit met een jongen mee natuurlijk, dat mocht niet. Wel met een jongen dansen, maar niet zo alleen weg. Nu denk ik dat ze het toch veel beter hebben dan wij! Nu is het allemaal veel losser en mag er van alles gebeuren.

Soms denk ik: ”Jeetjemina, nu is het allemaal honderd maal mooier dan toen wij het hadden.” Mensen konden niet zoveel kopen. Als je vroeger een fiets nodig had, moest je eerst sparen. Je moest sparen, want die waren voor ons niet te betalen. En dat dansen bijvoorbeeld ook, dat kostte allemaal geld. Je moest wel werken. Ja, ik heb genoeg gewerkt. Het was vervelend, het was niet leuk. Tegenwoordig ben je meer vrij dan wij waren. 

Ik vind wel dat het nu rommelig is. Er zijn teveel buitenlanders natuurlijk. Je ziet al haast helemaal geen blanke meer! Niet veel meer. Maar ik heb er geen last van. Er zijn genoeg mensen die er een hekel aan hebben, dat kan altijd. Maar hier ook, ik vind het allemaal leuke en aardige meiden die hier lopen! En weet je wat het is, als je hier een buitenlander ziet, dan wordt ie gewoon aangesproken. Hier nemen ze de buitenlanders altijd beter op dan in Amsterdam. Een buitenlander wordt hier gewoon goed geholpen.

Als ik de burgemeester was, zou ik zeker wel iets doen aan de ouderenzorg. Een keer – tijdens een debat met studenten en buurtbewoners – ben ik opgestaan en heb ik verteld wat ik van de ouderenzorg vind: “De bejaarden moeten veel beter geholpen worden. Ik ben niet voor links, ik ben niet voor rechts, maar dáár ben ik voor!” De mensen daar zaten allemaal te klappen. Nou, en ze hebben mij gezegd dat er inderdaad ook iets aan moet gebeuren en dat ze daar voor gaan zorgen.

Verteller: mw. Vleghaar-Poulisse
Schrijver: Grietje Smit

Rotterdam is een geweldige stad. Ik heb op verschillende plekken in de stad gewoond, en nu woon ik in Blijdorp. Ik heb het daar erg naar mijn zin: het is een mooie wijk, en met mooi weer is het erg leuk om de kleinkinderen mee naar buiten te nemen. Er wordt wel veel verbouwd, ook aan het station dat ernaast ligt. Als het aan mij lag, was dat station morgen klaar: ik ben die verbouwing onderhand wel zat. Ik woon er natuurlijk vlak achter, dus dan heb je veel last van al die verbouwingen. Het is trouwens de laatste tijd wel veel schoner geworden, vroeger was het viezer.

Sowieso wordt er in Rotterdam ontzettend veel gebouwd; het is alsof de stad nooit af is. Dat hoort natuurlijk ook wel een beetje bij: Rotterdam is immers echt een wereldstad. Er is altijd wat te beleven. Zelf ga ik vaak naar de film of naar de Doelen. Winkelen is wat minder leuk in Rotterdam, daarvoor ga ik graag naar Utrecht, Amsterdam, Haarlem of Maastricht.
            Ook is het wel jammer dat er weinig oude architectuur te vinden is. Er zijn bijvoorbeeld weinig kerken. Ik heb me laten vertellen dat dat komt door het rode stadsbestuur van na de oorlog. Die gaven kerken extra subsidie als ze buiten het centrum gingen bouwen. Hierdoor zijn er ook weinig locaties voor koormuziek en oude muziek. Voeger kon dat nog wel in een zaaltje, maar tegenwoordig is dat er niet meer. Daarvoor moet je nu naar Utrecht.

Natuurlijk zijn er problemen in Rotterdam. Mensen hebben soms best een kort lontje. Er wonen hier ook best veel buitenlanders. Bij mij in de buurt staat een school, daar komt ontzettend veel lawaai vandaan. Het zijn natuurlijk ook niet alleen de buitenlanders die lawaai maken hoor, de autochtone leerlingen doen dat zeker ook!
            Ik denk alleen niet dat de problemen die we in Rotterdam hebben anders zijn dan in andere grote steden, en ik vind het onzin dat mensen denken dat het zo slecht gaat. De huidige verkiezingsuitslag laat hier ook wat van zien. Leefbaar Rotterdam en de PvdA staan lijnrecht tegenover elkaar. Mensen hebben uit onvrede op Pastors gestemd, die nu erg op z’n strepen staat.

Als ik het voor het zeggen zou hebben, dan zou ik de stad veel groener maken. Eigenlijk zou dat met het hele land moeten gebeuren, maar we moeten ergens beginnen. Om te beginnen zouden alle lantaarnpalen, verkeerslichten en neonreclames op zonne-energie moeten werken. Dat is ook nog eens een goede impuls voor de economie. Je moet natuurlijk wel oppassen met het materiaalgebruik; veel materialen zijn immers ook slecht voor het milieu.

Ik voel me echt thuis in Rotterdam. Ik kan onderhand ook horen wie er uit Rotterdam komt, en wie niet. Rotterdammers hebben echt hun eigen taalgebruik: ze zeggen “op Zuid wonen”, in plaats van “in Zuid wonen” en een woord als “Diergaarde” bestaat hier nog. Dat zijn dingen die je overneemt als je hier lang woont.

Verteller: E.C.M. (68 jaar)
Schrijver: Sophie Gunnink

Raisheline: Ik woon hier al heel mijn leven, eerst in Katendrecht, en nu in de Afrikaanderwijk. Ik hou gewoon van Rotterdam. Als kind was het veiliger in de buurt dan nu. Die veiligheid maakte het wel veel leuker, dan speelde ik op straat. Nu word ik soms lastiggevallen – vooral buiten de buurt, vooral ‘s avonds. Misschien is het een oplossing om overal camera’s neer te zetten.

Shirley: Ook ik ben geboren in Rotterdam, daarna ben ik een paar jaar opgegroeid in Hong Kong en op mijn derde kwam ik terug naar Rotterdam. In de stad heb je wel heel veel hangjongeren, en ook in de wijk – al hangt het af van het seizoen. Ik denk niet dat je daar iets aan kunt doen.

Wat ik heel goed vind hier is het onderwijs. En alle buitenlanders in Rotterdam spreken goed Nederlands, dat is mooi. De mix van culturen vind ik heel positief, al is het vervelend wanneer je vanwege je kleur of geloof wordt beoordeeld. Ik denk dat dit kan veranderen door elkaar beter te leren kennen. Daarvoor moet je dingen organiseren, zoals bijvoorbeeld een open huis waar je over elkaars cultuur kunt leren, of samen iets gaan doen en uitleggen hoe het bij een ander gaat.

De buurt waarin ik woon is erg leuk, en natuurlijk mijn vrienden, familie, en school. Er wordt veel georganiseerd zoals het Nelson Mandela festival, dan is het gezellig, eten en zijn er optredens. Met Halloween lopen kleine kinderen door de buurt, er is een sportschool waar je kunt kickboxen. We moeten nu ons huis uit, omdat ze een weg gaan bouwen, maar dat vind ik helemaal niet erg omdat ik een leuke nieuwe kamer krijg. Wat ik leuk vind in de stad is dat je er goed kunt shoppen, de winkels zijn leuk. Ook kun je hier goed uitgaan met vrienden. Je hebt hier alles.

Wat minder leuk is aan Rotterdam is dat er bijvoorbeeld met Oud en Nieuw veel te veel kampvuren aangestoken worden. De mensen in de wijk zijn vaak luidruchtig, lopen te schreeuwen, en honden blaffen. Toch wil ik niet ergens anders wonen, ik ben trots op de stad. Veel mensen vinden Rotterdam niet leuk, daarom denk ik dat we moeten opkomen voor onze stad.

Rotterdam is erg nieuw, heeft veel nieuwe huizen, dat maakt de stad mooi. Ik ben graag op het Wilhelminaplein, tussen de hoge gebouwen, op de Erasmusbrug. Je hebt hier alles, in ieder geval voor mij wel… Rotterdam is open, openlijk, en de mensen zijn dat ook. Het hangt er natuurlijk ook af van wat voor mensen het zijn. Maar dat is altijd zo.

Vertellers: Raisheline en Shirley
Schrijver: Famke van Monfoort